وقتی این پیام را شنیدیم، زنگی در گوش‌هایمان داشت. آقای شهید، ١۵سال بود که شعارها و تاکیداتشان روی اقتصاد بود. اما ١ / ١ / ١۴٠۴ یک نقطه عطف بود. در آن ١۵سال، ما مردم عادی، عادت کرده بودیم به رعایت حال اقتصاد. آقای شهید به ما می‌گفت «اسراف نکنید»، میگفت «کالای ایرانی بخرید» و… همیشه انگار فعالیت اقتصادی، آدم خودش را داشت و ما عوام‌الناس، در حاشیه آن بودیم. چیزی شبیه رابطه تماشاگران استادیوم با بازیکن‌های داخل زمین چمن.

اما ١ / ١ / ١۴٠۴، آقای شهید به ما عوام‌الناس، فرمان داد پیراهن و شورت ورزشی را بپوشید و به داخل زمین چمن سرازیر شوید. حرف را خیلی تند و صریح زد. گفت مردم نباید پول‌هایشان را در طلا و دلار و این قبیل کارهای «مضر» ببرند. فرمان غیرمنتظره‌ای بود. خیلی سخت‌تر از فرمان صرفه‌جویی یا خرید کالای ایرانی.

مردم برای خامنه‌ای شهید، شاه‌کلید انسداد بودند. با خودش فکر کرده بود تنها سیلابی از انگیزه‌های مردمی، می‌تواند این قفل را باز کند. همان‌ها که اتفاقا «حرفه‌ای» نیستند و ایمان‌شان آلوده به محاسبات قفل‌کننده نشده است. ایمان مردم، در جمعیت‌شان متبلور می‌شد. برخلاف نخبگان پرمدعا که هر کدام مدعی‌اند یک لشگرند. دعوت عمومی برای ورود مردم، یعنی من سیدعلی خامنه‌ای، بعد از ١۵سال، می‌خواهم مستقیما از خود پیاده‌نظام لشگر، استمداد بطلبم.

به ایده سیدعلی خامنه‌ای فکر کردیم. به اینکه اینجا انسدادی بزرگ وجود دارد وگرنه حکمرانی متعارف، می‌توانست به همان نخبگان دلخوش باشد. آن کلیدی که بتواند انسداد بزرگ را باز کند، باید شاه‌کلید باشد، باید «بسیار گشاینده» باشد.

نام سکوی تامین مالی خودمان را «فتّاح» گذاشتیم. نام خداست. دست خدا با جماعت است و نام یکی از موشک‌های غرورآفرین ایرانی است. نماد همان اراده نترس و امیدوار.

برای شراکت واقعی و مولد، باید تضامین قطعی رو کنار گذاشت. به جاش چیکار کنیم؟ علاوه بر اینکه سکو به مردم اطمینان میده تنها پروژه‌های مفید بازرگانی و تولیدی رو فراخوان میکنه، نظارت و شفافیت روی پروژه رو هم بالا می‌بریم. مردم می‌تونن جزئیات تحلیل مالی پروژه رو بدونن، میتونن از گزارش‌های دوره‌ای ناظر آگاه باشن و میتونن با «پذیرش ریسک ضرر»، در بعضی از پروژه‌ها از سودهایی بهره‌مند بشن که بالاتر از عرف سودهای قطعی «سرمایه‌گذاری‌های تضمینی» هست. 📈

اینجا ولی مردم قراره میزبان باشن. عضویت توی این سکو، عضویت در خانواده‌ایه که پروژه‌های اقتصادی مولد رو تو خونه‌ش، میزبانی می‌کنه.🏢

این وسط اکثر فعالیت‌های مفید، سرشون بی‌کلاه میمونه. برای همین هم هست که ورود جمعیت بزرگ مردم به تامین مالی، یک ورود منحصربفرده. یا مردم به این میدان میان یا اینجا تا ابد، خالی می‌مونه!😎

تحلیل شرکت پایا کشت امین، به‌عنوان مجری پروژه، این است که در بازۀ ٣ماهه تعریف‌شده برای پروژه، می‌توان به دست‌کم ۶چرخۀ فروش، دست پیدا کرد. تحقق این چرخه، نیازمند رابطۀ مجری با شبکه‌ای از تولیدکنندگان یونجه و دام است. ارزیابی سکو این است که در صورت عدم وقوع شرایط حاد طبیعی مثل سیلاب، تحلیل مجری، واقع‌بینانه و قابل تحقق است.✅

توانمندشدن این شرکت جوان در حوزه بازرگانی علوفه دام، می‌تواند حلقه‌های قبل و بعد آن را (یعنی تولیدکننده گندم، جو، یونجه و… از یک‌سو و تولیدکننده دام‌های سبک و سنگین از سوی دیگر) نیز تقویت نماید. حلقه‌هایی که در خود زیست‌بوم علم و فناوری کسا، در حال فعالیت هستند.💠

شروع فراخوان پروژه:
*٣٠ خرداد ١۴٠۵
رأس ساعت ١١ صبح*

برای دریافت اطلاعات بیشتر از این پروژه و شرکت در فراخوان، به اینجا بروید.

اما وقتی بریم سراغ جمعیت بزرگی از مردم عادی، رفتارشون جور دیگه‌ایه. هم ریسک‌ها تقسیم میشه، هم جسارت و دلسوزی بیشتری رو شاهدیم.💪

ما توی «فتاح» جمع شدیم تا نقشی رو بازی کنیم که تا حالا کسی بهمون پیشنهاد نداده؛ نقش یک بازیگر شجاع، باشخصیت و اثرگذار. ما اینجا اهل کار خیر یا صدقه‌دادن نیستیم؛ اومدیم دوشادوش هم، مسئولیت رشد این خاک رو به دوش بکشیم.🇮🇷

اینجا قراره تبدیل به یه شبکۀ پهناور از آدم‌های دغدغه‌مند بشه که هویت‌شون، «گره‌گشایی» از میادین اقتصادیه. قرار نیست از روی دست قبلی‌ها تقلید کنیم، چون کاری که می‌خوایم کنار هم بکنیم، شبیه هیچ کار دیگه‌ای نیست.😎

🗝️ شاکیلیدُ رو کن!